„Zesłowiczenie„

Nie przychodź do mnie, życie, zbyt często,
do serca jak do drzwi nie łomocz,
nie zmieniaj fantazji w szaleństwo
i Boga nie wzywaj na pomoc.
Nie snuj się za mną, nie pętaj,
w zmyślonych paryżach mnie zgub,
niech zasnę jak żaba zaklęta
ze studnią rozpaczy u stóp.
Ty nie budź mnie, życie, jak kapral,
po nocach pod oknem mi nie wyj,
niech srebrna śpiewa mi harfa
i złoty depce mnie trzewik.
Ucieknę, gdzie czary, gdzie mary,
przebiegnę ci drogę jak kot,
pochowam się w stare zegary
i w śpiewki – przelewki wśród psot.
Ja wolę, jak rentier, na tyłach
podmiejską cepelią w dal kwilić,
niż frunąć na ciężkich skrzydłach
i ginąć na pierwszej linii.
Zbuduję ci, życie, psią budę,
a sama się rzucę w łan baź,
niech drapie mnie w sztuczny podbródek
z cukierków zrobiony mój paź.
Ty nie strój mnie, życie, w koronę,
do ręki nie dawaj mi berła,
nie wciskaj swej mordy skrwawionej
w to miejsce po starych perłach.
Ty przyjdź do mnie kiedyś nad ranem,
ze śmiercią jak z panną pod rękę,
i podaj mi czarny atrament
na śmieszną ostatnią piosenkę
Staniemy tak sobie jak w lustrach
ty – moje życie, i ja,
i może to będzie szósta –
a może przejedzie sto dwa…
„Niebrzydka z was dwojga jest para” –
śmierć powie ścierając z nas kurz.
Ja na to powiem: „Sen, mara”…
A życie: „Już”.

Dzisiaj w pracy przygotowując sobie kolejną kawę z radia doszedł mnie fragment wiadomości, w której padło słowo Skolimowo. Ponieważ kojarzyło mi się ono tylko z jedną osobą, jakby instynktownie wyczułam że właśnie o Nią chodzi. Nie spodziewałam się jednak, że wiadomość będzie aż tak smutna. Ale jednak…..zmarła Irena Kwiatkowska. Aż mi się nie chciało wierzyć, że miała już 98 lat. Piękny wiek.

Nie wiedziałam nawet że chorowała. Zawsze kojarzyła mi się z niespożytą energią, którą doskonale interpretowała swoich cudownym głosem. Postać to dla mnie niezwykła, bo silnie zakorzeniona w moim dzieciństwie. Bo to właśnie na wierszach Tuwima i Brzechwy czytanych przez Irenę Kwiatkowską wychowywałam się wraz z bratem. Kasetę z Tuwimem mamy do dzisiaj, choć już mocno zdezelowaną. Do dzisiaj znam ją na pamięć i słyszę recytację pani Ireny w:

„O Grzesiu kłamczuchu i jego cioci”

„W aeroplanie”

„O panu Tralalińskim”

Była dla mnie Ikoną, legendą pokoleń, której zawdzięczamy tyle wzruszeń, ciepła, radości. Ta drobna kobieta w swojej genialności  była symbolem pewnej bezpowrotnie zanikającej epoki. Epoki z tradycjami, epoki przez wielkie E, kiedy ludzie otoczeni byli kulturą przez duże K, w której każdy szczegół miał znaczenie, był dopracowany i przemyślany. Wszystkie role Pani Ireny, Jej sposób mówienia, uśmiech, są na dzień dzisiejszy naszym Skarbem, który w dobie rosnącego bezguścia należy pielęgnować. To kobieta Cud.

Choć większość Jej nie znała to jednak każdy myśli o Niej ciepło. Była nam bliska. Z pewnością nasze życie byłoby uboższe, bez Jej pośredniego w nim udziału. Moje z pewnością.

Dzisiaj mogę podziękować za to, że słuchając Jej głosu, czy widząc w telewizji, wciąż się uśmiecham i wzruszam, że powracają do mnie obrazy dzieciństwa, które dzięki temu było piękniejsze. Moje obcowanie z Jej „twórczością” sprawiło, że moi Rodzice byli spokojni, wiedzieli że jestem „w dobrych rękach”.

Nie dalej jak rok temu, sięgnęłam po moją ulubioną książkę „Dzieci z Bullerbyn”, tym razem w postaci audiobooka. Jakie to szczęście, że czytała ją właśnie pani Irena.

Irena Kwiatkowska śpiewała kiedyś…..

„A gdy w końcu przyjdzie taka chwila, że

św. Piotr do siebie już zaprosi mnie.

To do nieba też tanecznym pójdę krokiem

Jeszcze piękny szpagat zrobię pod obłokiem”

Uśmiech dla Jej pamięci.

„Guciu wróć”

„Prysły zmysły”

„Tango kat”

Zajadając śniadanie byłam na bieżąco jeśli chodzi o zwycięzców. Najpierw pełen uśmiech, bo tak jak sobie w duchu marzyłam statuetki otrzymali Natalie Portman i Colin Firth. Yeay ! Potem jednak rozczarowanie, bo po raz kolejny muzyka którą uwielbiłam nie została nagrodzona, a nagrodzona została ta, której nie strawiłam. Dwa lata temu dziki Rahman, a w tym Atticus Ross i Trent Reznor za „The Social Network”, pełną dziwacznych dźwięków, niby ambientowych ale z domieszką wściekłych gitar. Za duży dysonans jak dla mnie. Widać jednak szanowne grono amerykańskiej Akademii ma, lub udaje że ma bardziej wyrafinowany gust niż przeciętny słuchacz, tudzież miłośnik klasycznej muzyki filmowej. Cóż… Znowu mój ulubieniec Alexandre Desplat pozostał bez Oscara… I smutno mi teraz…..

Pozostaje mi cieszyć się z pozostałych nagród. Najważniejsze już wymieniłam. Poza tym Oscar dla reżysera „The King’s speech”, oraz dla filmu jako całokształtu, napawa radością. Przynajmniej mnie.

A tak na marginesie chciałam zauważyć, że moje typowania nie odbiegają od rzeczywistości. Całkowicie chybiłam tylko w kategorii montażu. Tak poza tym moi faworyci, albo rywale których się obawiałam byli przeze mnie wytypowani wzorcowo. Ma się tą intuicyję. Reasumując celnie trafiłam w 11 z 17 wybranych przeze mnie kategorii.

Na zakończenie to czego zabrakło w faktycznych wyróżnieniach, a co chwyta mnie za serce….

i coś co wywołuje dreszczyk niepokoju.

Mimo moich najszczerszych chęci i odwiecznego pragnienia „uczestniczenia” w tej uroczystości, przed szklanym ekranem of course, oraz mimo posiadania nieocenionego i idącego z duchem czasu CANAL +, niestety ceremonii nie obejrzę, „bugger shit shit shit”, bo jak na złość jutro o 6:30 muszę być na nogach, „fuck fuck fuck”. I zazdroszczę „a-peoples both at home and overseas”, którzy będą mogli śledzić rozdania na żywo, „in this grave hour”. Czy po tych wtrąceniach wiadomo już kto jest moim faworytem ?

Anyway, teraz moje skromne przewidywania co do ważniejszych kategorii i ewentualnych zagrożeń i niespodzianek jakie mogą mnie zaskoczyć.

NAJLEPSZY FILM

moi faworyci: „The King’s speech”, „Black swan”

rywal: „The Social Network”

NAJLEPSZY AKTOR

mój faworyt: Colin Firth („The King’s speech”)

rywal: żaden

NAJLEPSZA AKTORKA

moja faworytka: Natalie Portman („Black swan”)

rywalka: żadna

NAJLEPSZY AKTOR DRUGOPLANOWY

mój faworyt: Geoffrey Rush („The King’s speech”)

rywal: Christian Bale („The fighter”)

NAJLEPSZA AKTORKA DRUGOPLANOWA

moja faworytka: Helena Bohnam Carter („The King’s speech”)

rywalki: Hailee Steinfeld („True grit”), Melissa Leo („The fighter”)

NAJLEPSZY REŻYSER

moi faworyci: Darren Aronofsky („Black swan”), Tom Hooper („The King’s speech”)

rywal: David Fincher („The Social Network”)

NAJLEPSZY SCENARIUSZ ORYGINALNY

mój faworyt: „The King’s speech”

rywal: „Incepcja”

NAJLEPSZY SCENARIUSZ ADAPTOWANY

mój faworyt: „The Social Network”

rywal: żaden

NAJLEPSZA MUZYKA

mój faworyt: Alexandre Desplat „The King’s speech”

rywal: Trent Reznor, Atticus Ross „The Social Network”

NAJLEPSZA PIOSENKA

moja faworytka: Randy Newman „We belong together” („Toy story 3″)

rywalka: Mandy Moore „I see the light” („Tangled”)

NAJLEPSZA SCENOGRAFIA

mój faworyt: „Alice in Wonderland”

rywal: „Inception”

NAJLEPSZE EFEKTY SPECJALNE

mój faworyt: „Inception”

rywal: „Harry Potter and the deathly hollows part1″

NAJLEPSZE KOSTIUMY

mój faworyt: „Alice in Wonderland”

rywal: żaden

NAJLEPSZE ZDJĘCIA

mój faworyt: „Black swan”

rywal: „Inception”

NAJLEPSZY MONTAŻ

mój faworyt: „Black swan”

rywal: „127 hours”

NAJLEPSZY DŁUGOMETRAŻOWY FILM ANIMOWANY

mój faworyt: „Toy Story 3″

rywal: „How to train your dragon”

NAJLEPSZY FILM NIEANGLOJĘZYCZNY

mój faworyt: „Biutiful”

rywal: „Incendies” („Pogorzelisko”)

Już wkrótce przekonamy się jak moje przewidywania mają się do rzeczywistości i czy nadaję się na dobrą wróżkę. Jeśli tak, niezwłocznie zakupuję magiczną kulę zgadulę i otwieram nowy biznes.

Na chwilę obecną jestem na etapie rozważania możliwość wybudzenia ze snu i włączenia się w ceremonię. Tylko chciałabym trafić na najbardziej emocjonujące kategorie, a Bóg raczy wiedzieć o której to będzie. Jeśli ktoś wie proszę o informację to nastawię budzić na stosowną godzinę. Ewentualnie ktoś kto będzie śledził na bieżąco może mnie obudzić. Będę wdzięczna. A jutro w pracy DO NOT DISTURB.

„This message, doo-dah, doodah….spoken with the same depth of feeling…for each one of you as if I were to fuck shit bugger cross your threshold and speak to you m my bloody well heard, bloody well heard, bloody well heard myself!”

…the best of…..:)

Koty karmię w biegu, między jednym kęsem śniadania, a drugim, potem wybiegam z domu. Wpadam do pracy, niby wcześniej ale, zawsze za późno. Nigdy nie mogę wygrać z czasem. A staram się za każdym razem. I tak spędzam te kilka godzin, wypełnionych śmiechem, wysłuchiwaniem utyskiwań, powolnym i spokojnym, lub stanowczym i jednoznacznym tłumaczeniem, dlaczego to i tak , a czemu nie tak.  Nie ma mnie w domu do wczesnego popołudnia, albo do nocy w zasadzie, bo już cisza nocna obowiązuje. W końcu przybiegam. Smoki witają mnie stęsknione i głodne. W zależności od pory idę spać, bo o 6 budzik ponownie wyrwie mnie ze snu, albo zaczynam dzień, około 17.

I wreszcie mogę pobawić się ze smokami, poprzyglądać się ich niekończącym się wybrykom. Ostatnio obudził mnie lądujący na ziemi kubek na szczotki do zębów.:) Przewróciła się też stojąca zwykle lampa. Na środku pokoju znalazłam pasek od szlafroka, a w bucie nadal znajduję fiolkę po Oscillococcinum. Moje mieszkanie żyje, a wraz z nim ja. Amelka nadaje mu stateczności, choć i jej zdarzają się napady infantylności.

Ostatnio kupuję płyty, te ulubione, żeby mieć je na stałe, na zawsze, a nie tylko „wirtualnie”. To nadaje sens mojemu muzycznemu „ja”, utrwala je. I mogę się cieszyć patrząc i słuchając.

Czytam poprawiając przy okazji statystki naszej narodowej czytelniczej mizeroty. Na szczęście czytam dla przyjemności, a nie dla zneutralizowania naszych książkowych animozji. Dzień się kończy. Pora iść spać. W tle Rmf Classic, którym zasłuchuję się ostatnio. Dla wyciszenia, dla relaksu, dla siebie….

Jutro też jest dzień. Dobranoc.

P.S.

Dziś miałam lekcję francuskiego z lektorem. Pierwszą, ale podobno tylko udaję poziom podstawowy…..:) Coś jednak dało to samouctwo.

Edward Hopper - Morning sun

Dzięki owocnym rozmowom Pauliny z osobami decyzyjnymi IKEI, udało nam się ustalić plan działania rozłożony na dwa dni. Z uwagi na to, że nie wszystkie koty pozwalają się oswoić i zabrać pod opiekuńcze skrzydła, musimy pomagać im na ich wybranym terenie, szczególnie w takie zimne dni jakie nastały. Właśnie bezdomnym kotom będzie poświęcona cała akcja.

Pierwsza jej część będzie polegać na wybudowaniu dla kotów drewnianych domków, wykonanych z materiałów pochodzących z recyklingu. Głównymi ich konstruktorami będą dzieci z fundacji „Bread of life”. Dzieciom będzie towarzyszył podopieczny naszej fundacji Mikuś. Domki staną w miejscu kocich kolonii w Poznaniu. Oprócz majsterkowania dzieci będą mogły się dowiedzieć co nieco o tym jak pomagać dzikim kotom, jednocześnie im nie szkodząc (np. podając mleko).

Finał akcji zaplanowaliśmy na sobotę 19 lutego. Atrakcji będzie co niemiara. Oprócz prezentacji wybudowanych domków, będziemy dzielić się naszą wiedzą dotyczącą m.in. faktów i mitów żywieniowych, oraz tego jak przygotować się na przybycie nowego lokatora do naszego domu.

Naszą praktyczną wiedzę wspierać będzie dwóch zaprzyjaźnionych poznańskich weterynarzy: dr Radosław Przybylski i dr Tomasz Nowak. W godzinach 12:00-18:00 będą oni udzielać bezpłatnych porad wszystkim zainteresowanym.

ZAPYTAJ WETERYNARZA!

• 12-14/ dr Radosław Przybylski

- lekarz weterynarii, specjalista chirurg
Gabinet Weterynaryjny ANIMAL, www.animalwet.pl

• 14-18/ dr Tomasz Nowak

- lekarz weterynarii, specjalista rozrodu zwierząt

Praktyka Weterynaryjna MY PET www.mypet.com.pl

Bezdomnym kotom będzie mógł pomóc każdy kto zawita w sobotę do IKEI. Będziemy prowadzili zbiórkę karmy, a przy okazji podzielimy się naszą wiedzą dotyczącą jakości dostępnych karm i ich rodzajów. Odszyfrujemy więc co kryje się w składzie danego pokarmu. Będzie można się przekonać, że nie reklama świadczy o jakości karmy, tylko to co producent wymieszał w środku i skrupulatnie spisał z tyłu opakowania. Zresztą, nie będę robić reklamy tylko zostawię pole do popisu naszemu „specjaliście” w dziedzinie karm – Piotrowi. Za to IKEA każdemu kto podaruje nam karmę, sprezentuje wałek do czyszczenia odzieży z sierści. A to jak wiadomo przedmiot niezbędny w domu z kotem (bez kota w sumie też).

Każdego kto ma wenę twórczą i kto w podstawówce lubił ZPT, technikę, czy jak kto woli (czy to już wymarłe przedmioty ?), zapraszamy do kącika majsterkowicza, gdzie będzie można stworzyć zabawkę dla kota, własnego autorstwa. Wspólnie będziemy szukać sposobu na to aby pobudzić kocie zmysły i zachęcić je do zabawy. W końcu tak niewiele trzeba…. A każdy ma głowę pełną pomysłów, więc jeśli tylko jakiś macie, to należy spróbować go zrealizować.

Będzie się zatem działo, tak więc zapraszamy nie tylko na zakupy ikeowskie. My jesteśmy niezwykle podekscytowani tak ważnym dla nas wydarzeniem i będziemy się starali wypaść jak najlepiej. Dyżury już obstawione, wszyscy zwarci i gotowi. Forum huczy od dyskusji i ostatnich gorączkowych przygotowań. Paulina rozrywana przez media, ach… normalnie robimy się sławni.

A tak poważnie to jeśli choć trochę sumienia w Was drzemie, jeżeli macie czas i ochotę i chcecie pomóc głodnym i przemarzniętym dzikotom, lub  jeśli chcecie dowiedzieć się czegoś ciekawego (my), lub czegoś ważnego z pierwszej fachowej ręki (weterynarze), przybywajcie bracia i siostry w sobotę do IKEI w najbliższą sobotę. Uczcijmy Światowy Dzień Kota wspólnie.

ZA-PRA-SZA-MY !!!!

Wszystko odbyło się jednak kulturalnie, bo też taki był nasz zamiar. Chcieliśmy głośno i wyraźnie powiedzieć NIE !!! Nie zgadzamy się na to co dzieje się wokół nas.

W trakcie marszu zbieraliśmy podpisy pod projektem nowej Ustawy o Ochronie Zwierząt, przygotowanej przez organizacje społeczne broniące ich praw. Ustawa przewiduje zaostrzenie kar dla osób znęcających się nad zwierzętami, zmniejszenie bezdomności zwierząt, oraz minimalizowanie cierpień zarówno zwierząt hodowlanych jak i domowych.

Nasz R.O.A. Team dzielnie i dumnie kroczył w tłumie maszerujących. Mimo zimna, serducha mieliśmy rozgrzane, a kiedy napięcie opadło, poczuliśmy zimno i każdy w podskokach pobiegł do domku. Chociaż dłuższą chwilę każdy pląsał dla rozgrzania podczas rozmowy na Placu Wolności. Mróz dał się jednak we znaki.

P.S Fotorelacja by Magda R.

R.O.A. Team - zmarznięci, ale zadowoleni

Uścisk dłoni Prezesa

Na Starym Rynku

W rytmie

Byli i bracia mniejsi, odważniejsi

Cel marszu jest prosty. Chcemy wyrazić sprzeciw wobec bestialskiemu traktowaniu zwierząt, bezzasadnemu krzywdzeniu i zaniedbywaniu zwierząt. Ponieważ przypadki przemocy mnożą się w zastraszającym tempie, a kary dla oprawców są nieadekwatne do czynu, wszyscy Ci którzy posiadają choć odrobinę wrażliwości i uczuć chcą wyrazić temu sprzeciw i otworzyć oczy tym, którzy nie zdają sobie z tego sprawy. Pragniemy uświadomić społeczeństwo, wyczulić na przemoc jaka dzieje się tuż obok, aby w odpowiedniej chwili można było zareagować i nie dopuścić do przerażających aktów brutalności wobec zwierząt. Ludzie krzywdzący bezbronne zwierzęta zasługują na potępienie.

Kolejna rzecz to chęć przekazania ludziom tego, że zwierzęta czują i cierpią w takim samym, a właściwie większym stopniu niż ludzie, bo nie są one świadome tego co się dzieje. Ufają ludziom, więc często nie spodziewają się tego co je potem spotyka.

Być może marsz nie przyniesie jakichś zmian, ale nagłośni sprawę i zsolidaryzuje wielu ludzi, którzy być może do tej pory pozostawali w cieniu i bali się wyrażać swój sprzeciw wobec krzywdzeniu zwierząt. Pokaże on także jak wielu jest ludzi którym zależy na losie zwierząt !

Sprawy, które zostaną poruszone podczas marszu to w szczególności:

1) sprawa psa husky, którego zwyrodnialcy ciągnęli za samochodem (Lipnica),
2) sprawa uduszenia trzech psów podczas spaceru (Żary),
3) sprawa kota męczonego przez dziecko – film na youtube (Kraków),
4) sprawa dwóch suczek powieszonych na drzewie (Grudziądz),
5) sprawa psa zabitego przez pociąg i głupotę właściciela (Biała Podlaska),
6) sprawa yorka wyrzuconego z ósmego piętra (Wrocław),
7) sprawa strzelania do zwierząt z wiatrówki (Łódź),
8 ) sprawy wszystkich bezimiennych zwierzaków, które zginęły z ręki człowieka lub były przez ludzi zaniedbywane,
9) sprawa obcięcia szczeniakowi łapy i obdarcia go ze skóry (Skarżysko-Kamienna),
10) sprawa podpalonego żywcem psa (Ścinawka Średnia).

Jeśli więc odnajdujesz w sobie sumienie, które buntuje się przeciwko aktom bestialstwa o jakich ostatnio słyszeliśmy wiele i jeśli los zwierząt nie jest Ci obojętny, przyłącz się. Zapraszamy jutro (13.02.11), o godzinie 13 na ulicę Półwiejską (naprzeciwko Starego Browaru). Przejdziemy przez Stary Rynek, aż do Placu Wolności. Liczymy na liczne przybycie wszystkich na Marsz!

Czasami zastanawiam się w którą stronę zmierza świat. Wszak ewolucja wykształciła mechanizm udoskonalania gatunków tak ludzkich jak i zwierzęcych. Mam jednak wrażenie, że od pewnego czasu mamy do czynienia z teorią odwrotnej ewolucji, przynajmniej jeśli chodzi o gatunek ludzki.

Oto bowiem obserwujemy wzrost populacji bezmózgowców. Z tego co wiadomo mózgowie, to najbardziej złożony narząd człowieka. Stopień rozwoju ów narządu warunkuje istnienie czegoś co nazywamy świadomością. Tak być powinno…. Niestety u coraz większej liczby osób w naszej populacji w trakcie embriogenezy (czyli rozwoju zarodka), prawdopodobnie następuje przestój w etapach rozwoju mózgowia. Dlaczego tak uważam ? Ano dlatego, że w inny sposób nie potrafię wytłumaczyć tego do czego ludzie są zdolni. I wstyd mi za to, że należymy do tego samego gatunku istot żywych.

Skąd bierze się w naszych pobratymcach, zdolność do krzywdzenia tego co słabsze ? Dlaczego rościmy sobie absolutne prawo, nie tyle do panowania, ile do anihilacji jednostek zwierzęcych ?

Dawno temu jegomość zwany Arystotelesem stworzył coś co nazwał drabiną bytów. Na najwyższym jej szczeblu umieścił człowieka, jako jednostkę która „żyje całym życiem przyrody”. Poza tym stwierdził, że człowiek rośnie i pobiera pokarm, jak rośliny, ma uczucia i zdolność poruszania się, jak zwierzęta, a dodatkowo posiada jeszcze zdolność racjonalnego myślenia. Czy to jednak daje mu prawo do krzywdzenia słabszych od nas ?

Inny jegomość Peter Singer, który dla miłośników zwierząt jest pewnego rodzaju guru, w swojej książce „Wyzwolenie zwierząt” pisze: „Czasami zaś zwierzę może odczuwać większe cierpienie niż człowiek, gdyż ma mniejsze zdolności do zrozumienia swojej sytuacji”. Singer przedstawia też teorię gatunksizmu (ang. speciesism). Analogicznie do seksizmu, czyli dyskryminacji osób innej płci, czy rasizmu, buduje on teorię gatunksizmu, czyli dyskryminacji osobników innego gatunku, stawiania interesów swojego gatunku nad interesy innych gatunków. Ludzie są gotowi spowodować ból zwierzętom, mimo że z podobnego powodu nie spowodowaliby tego u ludzi. Podobnie jest z zabijaniem.

Z tego zestawienia może powstać więc pogląd, iż owszem może i w ewolucyjnym rozwoju osiągnęliśmy pewien szczyt, ale nie daje nam to prawa do monarchii absolutnej. Jako element drabiny bytów, powinniśmy nauczyć się współistnieć pokojowo z innymi gatunkami, a nie tłamsić je w imię naszych wypaczonych i nieskoordynowanych idei, w imię nowych doznań w naszym hedonistycznym i pretensjonalnym sposobie życia.

Patrząc z odrazą i złością na ostatnie wydarzenia, mam ochotę uciec …pytanie tylko dokąd ? U nas dwóch idiotów ciągnie psa za samochodem, w ramach swoich pijackich fantazji. Rozkapryszony gówniarz, któremu telewizja i brak wychowania zrobiły wodę z mózgu, namawia młodszego 3-letniego brata na rzucanie kotem o ścianę.  Ich ojciec gorliwie tłumaczy poronione pomysły syna sadysty, że młodemu człowiekowi czasem trudno znaleźć drogę. Pytam się człowieku, czy kiedykolwiek zrobiłeś coś co wskazywało by drogę, a nie tylko wertepy ? Taka agresja nie rodzi się bez przyczyny.

Nie mija dłuższy czas, a tu kolejny druzgocący news – w Lublinie kilku półgłówków podpaliło psa, a całość sfilmowana została telefonem komórkowym. Za chwilę słyszę o psach powieszonych na gałęzi.  Już nie wiem, czy tym pętakom brakuje mózgu, czy po prostu są całkowicie odczłowieczeni. Czy ludziom potrzebne są doznania na tym poziomie ? Czy nie potrafią wyładować swojej niezrozumiałej wręcz agresji w inny, bardziej humanitarny sposób ? Gdzie są rodzice pytam się ? Gdzie tkwi błąd w sztuce, że po świecie chodzą tego typu osobniki ?

W internecie krążą petycje, pod którymi podpisują się tysiące osób. Czy to ma sens, jeśli zwyrodnialcom ciągnącym psa za samochodem wymierzono karę TYLKO 10 miesięcy pozbawienia wolności ? Jeśli za urwanie psu głowy nie należy się najwyższy wymiar kary, to za jaki ? Czy nasze prawo jest na tyle bezużyteczne, że nie potrafi wyciągać konsekwencji takich działań ? Większość tego typu spraw jest umarzanych. Podobno są klasyfikowane jako sprawy o znikomej szkodliwości społecznej. W jakim zatem bezlitosnym społeczeństwie żyjemy ?

Przydałaby się zatem mądra i konstruktywna nowelizacja w ustawie o ochronie praw zwierząt. Ale nie sądzę żebym w naszym kraju omotanym Smoleńskiem i wojną polsko-polską można cokolwiek zmienić na lepsze.

Jeśli ktoś chciałby uciekać, to w zasadzie nie wiadomo gdzie, bo wszędzie jakaś patologia anty-zwierzęca się znajdzie. W okolicach Miami, nastolatek zabił 19 kotów, nad którymi wcześniej się znęcał, częściowo odzierając ze skóry. W Kanadzie z kolei pewien jegomość, właściciel firmy turystycznej, organizującej turystom wycieczki z psimi zaprzęgami, po zakończonych igrzyskach olimpijskich stwierdził, że psy nie są mu już potrzebne i zorganizował ich masową egzekucję, przez rozstrzelanie. Kiedy rannym psom udało się wyczołgać, podrzynał im gardła. To jakże wstrząsające zdarzenie, przyprawiło jego pomysłodawcę i egzekutora o uszczerbek na zdrowiu psychicznym, za co domagał się odszkodowania, które nota bene dostał.

O Japonii i Chinach wspominać nie warto, bo tam dopiero odbywa się regularna zbrodnia. Gdzie zatem uciekać ? Do Australii ? Prawda jest taka, że należałoby wymierzać kary adekwatne do czynu. Ciągnąłeś przywiązanego psa do samochodu ? To teraz my przywiążemy ciebie i tez trochę pociągniemy. Podpaliłeś psa – podpalimy i ciebie. Może wreszcie byłaby z tego jakaś nauczka. Ale zasada oko za oko, ząb za ząb, niestety wymarła wraz z Mezopotamią….a drugiego Hammurabiego wśród naszych zarządzających nie ma i nie będzie.

Na ewolucję mentalności społecznej z pewnością liczyć nie możemy, bo my już najwyższy stopień ewolucji ponoć osiągnęliśmy. Teraz zaznacza się raczej degrengolada. Tylko dlaczego cierpią na tym zwierzęta ?

Mimo że pewnie większość z nas chciało uczynić taki relaks umysłowy parokrotnie, to jednak nie sposób to zrobić, kiedy zewsząd biją do nas na alarm słowa katastrofa, Smoleńsk, MAK itp. Wreszcie ktoś głośno i wyraźnie powiedział, że ma już tego dość. Co więcej, pod tym pomysłem podpisało się 100 tys. innych osób.

Kiedy byłam mała w przedszkolu grało się w „Pomidora”. Na każde słowo, obojętnie jakie, odpowiadało się „pomidor”. Mam wrażenie, że tu zaczyna być podobnie. Na wszystko odpowiedzią jest Smoleńsk. Do tego jeszcze te czcze i niskopoziomowe dyskusje. I ziejąca zewsząd nienawiść, pogarda i złość. Może to doprowadzić do odruchów zwrotnych.

Może gdyby w tych wszystkich przepychankach zaczęto coś robić, przeprowadzono rzetelne śledztwo, sprawę raz na zawsze można by zamknąć. Póki co mamy do czynienia z żenującą postawą naszych polityków. Jarosław K. zaprzecza aby ze sprawy „s” (nie mogę już powtarzać tego słowa) partia uczyniła temat number 1. Prawda jest jednak taka, że to jedyna rzecz o której PIS mówi z pełnym zaangażowaniem, a iskry lecą wkoło. No może jeszcze o PO mówią z taką zaciętością. Inne sprawy są dla nich po prostu nudne i nieważne. Politycy tej partii podjęli się również wątku winy i kary. Dla nich ważna jest tylko wendeta (na premierze, prezydencie, na Rosjanach, na czym można), nie zważając już na rodziny, żałobę i inne czynniki towarzyszące. Popadający w samouwielbienie Jarosław K. stwierdził przecież, że gdyby on był premierem to do wypadku w ogóle by nie doszło [sic!]. Oskarżenia pod adresem Tuska są coraz bardziej zaciekłe. Krew 3 osób z pokładu Tupolewa już Jarosław znalazł na rękach Donalda. Potępieńczy ton podszyty coraz bliższymi absurdu teoriami, jakże daleki jest od obrazu głęboko wierzącej osoby, wręcz bigota za jakiego podaje się Jarosław. I tu przemawia jedna z naszych najbardziej malowniczych i rozpoznawalnych cech jaką jest hipokryzja.

Teoria zamachu jest już zapewne wszystkim znana. Oto nikczemny wujek Donald uknuł spisek z dziadkiem Władkiem. Oboje nie lubili, gdy im się brudziło w piaskownicy. No więc spotkali się razu pewnego i naradzili. Że z tymi braćmi coś poczynić trzeba, bo nie dość że zagarniają Donkowi i spółce władzę sprzed nosa, to jeszcze przejawiają rusofobię, która na dobrym gruncie rośnie jak pokrzywa. A na domiar złego jeszcze księżyc zakosili. Tego już za wiele. Było więc bum, który towarzysze D i W mogli skwitować cytatem „No i w pizdu i wylądował”. I się porobiło…. Nie przewidzieli jednak, że brat Jarosław tak szybko się pozbiera i zacznie kąsać z każdej strony, a co gorsza węszyć ów spisek grubymi nićmi szyty.

Jeśli na dzień dzisiejszy tyle ludzi jest poirytowanych tą „katastrofalną” sytuacją, trudno o godne upamiętnienie jej ofiar w zbliżającą się rocznicę. Aż strach pomyśleć co się będzie działo. A PIS ? Akcję internautów ofukali, strzeliwszy focha. Ci ludzie są…już nawet nie wiem jak ich określić, bo słowo głupi wydaje się tak mało adekwatne do indywiduów tam będących.